De Wasknijperprijs
In de tijd, dat ik vanuit de Amsterdamse Rivierenbuurt met een overstapje van elf oude centjes met lijn 4 naar de Märklinwinkel in de Klaverstraat reed, om daar een ontbrekend stukje meccano te kopen en vervolgens met lijn 25 weer naar huis terug, bestonden er twee grote bekende prijzen: de OSCARS voor de mooiste film en de NOBELPRIJS, een beloning voor een wetenschapper die iets groots had gepresteerd. 
In de eerste weken van het jaar 2005 heb ik geprobeerd bij te houden hoeveel prijzen er in Nederland werden uitgereikt; geloof mij ik ben de tel kwijt geraakt maar het waren er veel meer dan HONDERD. (Nederlandse filmprijzen, diverse boeken/literatuur prijzen, reclameprijzen, TV prijzen, toneelprijzen, prijzen voor de beste en slechtste TV reclamefilm (van deze laatste categorie werd helaas maar één prijs uitgereikt; dit hadden er minstens tien moeten zijn). Er was een prijs voor de beste secretaresse en de zakenvrouw van het jaar. Ook de "salesmanager van het jaar" ontbrak natuurlijk niet, evenmin als de beste verkoper. En natuurlijk de prijs voor de beste worst in de kleurrijkste winkel (ook een prijs). Er zullen mij vannacht nog wel meer prijzen te binnen schieten, maar ik laat het hier maar even bij.
Wat is nu het kenmerk van zo'n prijsuitreiking. In de eerste plaats hebben ze een hoog "ik-vind-jou-goed-hoe-vind-je-mij" gehalte. In de tweede plaats heeft de uitreiking van de prijs een hoog glamour en glitter niveau. Daarbij valt het mij als kritische toeschouwer op, dat de smokings van de heren alsmaar krapper worden en dat de décolletés van de dames onpeilbaar diep zijn geworden. Bij sommigen kreeg ik zelfs hoogtevrees en bange bijgevoelens. Verder viel het mij op, dat het veel dezelfde B.N.ers zijn, die zich rond de obers met de zilveren dienbladen bewegen. Het uitreikingsfeest richt zicht op het topsegment en de mindere goden zijn de grote afwezige.
In dit laatste moet nu eens verandering komen en daarom heb ik een prijs bedacht voor de mindere goden bij een bedrijf, maar die toch een ontzettend belangrijke functie vervullen. Ik doel hier op de "afdeling klachtenbehandeling" of "klachten afwikkeling". Zeker weten, dat onder mijn lezers nu een zucht van herkenning hun longen verlaat. Beruchte klachtenbehandelingen van verzekeraars en semi-overheidsbedrijven (sommigen noemen zich NUTS-bedrijven), daar zouden duizenden prijzen voor de slechte afwikkeling nog niet genoeg zijn.
Neen, ik bedoel een klacht, die (telefonisch) zodanig wordt afgewikkeld dat bij het neerleggen van de telefoon er ondanks aanvankelijke ergernis een blij gevoel ontstaat.
MIJN PRIJS GAAT NAAR ....
Het mooiste moment van onze dag (en vele andere niet-meer-werkenden) begint na het opstaan, badjas aan en op slippers naar de voordeur om het ochtendblad op te rapen. Ontbijten met het sportkatern en de financiële pagina's voor mij en het eerste katern voor mijn echtgenote, die als eerste haar "vriend" Rob Hoogland samen met het croissantje consumeert.
Er is dan ook geen grotere ramp denkbaar (nou ja, dat is een tikkeltje overdreven) wanneer de krant NIET op de mat ligt. Tijdens het ontbijt worden slechts de dromen van de afgelopen nacht uitgewisseld, in plaats de gebruikelijk scherpzinnige politieke analyses. De ochtend duurt plotseling twee uur langer, want om negen uur heb ik gedoucht, ben gewassen, geschoren en gekleed en ga ik bellen met de "abonneeservice van Het Dagblad DE TELEGRAAF" om een klacht over de bezorging op te geven. Nu kan dat tegenwoordig ook via het indrukken van toetsen, maar dat is niks. Veel te onpersoonlijk; het zal wel goedkoper zijn, maar daar ben ik toch niet mee doorgaan.
Want het alternatieve traject zijn de dames van deze afdeling. Er zijn er waarschijnlijk vele, want heb ik heb in tien dagen er drie gesproken. Het is waarlijk niet te geloven hoe deze dames anno 2005, in een tijd dat afbekken van klanten tot een religie is verheven, met mij als boze klant omgaan. En ik was boos. De eerste keer een beetje, de tweede keer iets meer, maar de derde keer in tien dagen geen krant; dat is pas erg, het maakte mij laaiend dus.
Het was bijna onvoorstelbaar hoe deze dames mij – en ik denk dat er toch nog wel meer boze mensen aan de lijn komen – niet alleen zeer professioneel wisten te kalmeren, maar ook voor eeuwig (dat is wel erg lang) tot hun fan hebben gemaakt. De vriendelijkheid in hun stem was niet gespeeld, maar echt gemeend. Zij hadden begrip voor mijn ontstemming en zorgden voor een oplossing. Een schoolvoorbeeld van "empathisch denken en handelen." De laatste, waarbij mijn boosheid het grootst was, deed het zelfs zo geweldig, dat ik tegen haar zei: "Mevrouw, u heeft mij zo correct te woord gestaan, ik ben daar echt van onder de indruk. Het is dat ik al 52 jaar (met dezelfde vrouw) getrouwd ben, maar anders had ik gevraagd of u met mij wilde trouwen." waarop de dame zeer ad rem antwoordde: "Mijnheer Lommert, aan uw stem te horen bent u een aardige man. Ik had dan zeker JA gezegd".
Tja, dan sta je wel even met je mond vol implantaten ....
Daarom gaat naar de afdeling ABONNEE-SERVICE van De TELEGRAAF :
DE PRIJS VOOR DE BESTE EN AARDIGE KLACHTENBEHANDELING!
Deze prijs bestaat uit een wasknijper op voet, een verwijzing naar het prozaïsch product waaraan ik een belangrijk deel van mijn welstand heb te danken. De uitreiking zal even simpel zijn als het product zelf, dus geen smokings en décolletés, geen champagne en kaviaar, geen toespraken van hoge en zich belangrijk vindende heren, maar een overhandiging door de postbode!
Maar het gebaar is er niet minder om:
LANG LEVE DE DAMES VAN DE ABONNEESERVICE VAN HET DAGBLAD DE TELEGRAAF!
Richte Lommert
Richtelommert.nl
Richte Lommert
|
Richte Lommert heeft meer dan 40 jaar verkoopervaring, van verkoper tot directeur van een opleidingsinstituut voor verkopen. Hij is de auteur van de bestseller "Alles over Verkopen", waarvan inmiddels ruim 40.000 exemplaren zijn verkocht.
Alle artikelen van deze auteur
|
|
