De talenten van een Verkoper
Medio augustus werd ik opgebeld door een mij onbekende journalist van het Financieel Dagblad, die mij de vraag stelde of iemand, die "verkoper" wilde worden over bepaalde talenten moest beschikken en of deze talenten in zijn genen zitten. 
Overeenkomstig mijn zienswijze heb ik de journalist verteld, dat een "verkoper" van nature over bepaalde talenten moet beschikken. Deze meegekregen talenten zal hij natuurlijk wel moeten ontwikkelen.
Er is wat dat betreft geen enkel verschil met andere natuurtalenten in andere beroepsgroepen. Johan Cruijff en Marco van Basten waren op hun terrein natuurtalenten, die hun vaardigheden overigens wel blijvend moesten trainen; Isabella van Keulen is een natuurtalent met haar viool en Wibi Soerjadi idem dito met zijn piano. Pavaroti kreeg van moeder natuur een geweldige stem, Rembrandt en zijn collega-schilders uit de Gouden Eeuw waren begiftigd met de juiste omgang met kwast en verf en andere mensen hebben weer andere talenten. Natuurlijk zijn er duizenden (middelmatige) voetballers, duizenden (middelmatige) violisten, duizenden (middelmatige) pianisten en miljoenen (middelmatige) zangers die niet helemaal vooraan stonden toen Onze Lieve Heer de diverse gaven uitdeelde. Er waren zelfs mensen, die helmaal achteraan stonden en geen enkel natuurtalent meekregen, de latere valszingers en de penaltymissers. Zo ook met verkopers; er zijn natuurtalenten, de mensen die in de verkoopstatistieken altijd aan de top staan, er is grote groep die met hard werken toch een behoorlijke omzet haalt en de behangers met wind tegen, die zelfs geen kans zien om iemand die met diarree op het toilet zit, een rol toiletpapier te verkopen. Dat laatste is overigens helemaal niet erg, want deze mensen hebben waarschijnlijk een groot gevoel voor cijfers en ontwikkelen zich tot goede accountants. Professor Dr. Willem Verbeke wil dit alles van een wetenschappelijk sausje voorzien. Hij is directeur van het Instituut voor Sales en Accountmanagement (Isam) en hoogleraar aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Hij stelt in zijn onmetelijke wijsheid, dat "verkopen" in iemands genen (moet) zitten. Om dit te bewijzen wil hij twintig verkopers in een FMRI (Functional Magnetic Resonance Imaging Scanner (hallo daar, bent u er nog?) testen. Het verhaal in het Financieel Dagblad van 23 augustus 2006 zal ik u verder besparen, maar ik volsta met mijn simpele visie dat voor het vak VERKOPEN een aantal talenten aanwezig moeten zijn, die zullen moeten worden ontwikkeld. In de vierde klas van de lagere school (heel, heel lang geleden dus) vroeg de onderwijzeres tijdens het zingen van het lied "Langs Berg en Dal, klinkt Hoorngeschal, met vollen zuiveren Toon, bis." (ook dat weet ik nog precies) of Richte Lommert zijn mond wilde houden, want hij zong zo vals als een kraai. Tijdens de schaarse voetbalwedstrijden, die ik in mijn leven ooit speelde, zag ik kans om voor een leeg doel nog naast te schieten en bij het honkballen op de HBS, was ik altijd de eerste die met drie slag naar de kant moest. Overbodig op te merken, dat ik bij "het poten" altijd als laatste overbleef ... En toen ik later met mijn kinderen een kasteel probeerde te tekenen, dachten zij in hun onschuld, dat ik een krottenwijk had getekend! En de blauwe maandag, dat ik zonodig moest golfspelen is ook nog berucht: de gaten die ik in de grond heb geslagen, zijn overigens inmiddels hersteld. Waarom dit alles? Ik had eenvoudig geen muzikale, culturele en sportieve talenten en om dat te ontdekken was helemaal geen FMRI scan nodig. Maar al heel jong ontdekte ik, dat ik iets wat ik voor één gulden had gekocht, voor 1,03 kon verkopen. Dit gebeurde veelvuldig en met die drie procent winst nam ik dan genoegen. De meegekregen verkooptalenten heb ik door (zelf)studie ontwikkeld en deze stellen mij nu op mijn levensavond in staat om te genieten van alle leuke dingen in de wereld. Ik kan kopen wat ik wil (nou ja, niet alles natuurlijk) en kan achteloos meepraten over de vele plekken op deze aardbol waar ik ben geweest. Ik kan vertellen over de doorvaart door het Panamakanaal, de sloppenwijken van Acapulco, over de onverhoedse Japanse aanval op Pearl Harbour met het monument voor de Arizona. Hierover wordt veel te weinig gepraat, in tegenstelling tot de atoombom op Hiroshima!). Ik kan foto's tonen van de beroemde Opera in Sydney en het in mijn ogen het allermooiste plekje op de wereld: de White Sunday Islands in de Stille Zuidzee. Ik zwijg nu verder maar over Tokio, Shanghai, Manilla en natuurlijk het Peace Park in Hiroshima, waar ik in het herinneringsboek met mijn eigen hanenpoten heb geschreven: "Eigen schuld dikke Bult". Ik heb tienduizenden leuke plekjes bezocht, alles door mijn verkooptalenten te ontwikkelen. En wanneer ik nu onder een parasol, die mij tegen de Provençaalse zon moet beschermen, aan de rand van mijn zwembad geniet van een koele Rosé Côte du Ventoux, dan durf ik eerlijk tegen mijzelf te zeggen: "Toch niet gek gedaan voor een jongen die in 1946 wegens geldgebrek niet met een schoolreisje naar Londen meekon. Een schoolreisje waarop mijn toenmalige vriendinnetje verliefd werd op mijn vriend (is overigens nooit iets geworden ...). Toen ik deze column ter beoordeling aan een derde voorlegde, zei hij in alle oprechtheid: "je hebt nog één talent van jezelf vergeten: je kunt de woorden uit de Nederlandse taal op een zodanige manier achter elkaar te zetten dat er een prettig leesbaar verhaal ontstaat."
De kwalificatie "opschepper" zie ik als een geuzennaam, want zoals ze hier in Frankrijk zo treffend zeggen: "on ne peut pas contenter tout le monde et son père!" (voor de niet francofielen, vrij vertaald: "je kunt het niet iedereen naar de zin maken").
Richte Lommert
Richtelommert.nl
Richte Lommert
|
Richte Lommert heeft meer dan 40 jaar verkoopervaring, van verkoper tot directeur van een opleidingsinstituut voor verkopen. Hij is de auteur van de bestseller "Alles over Verkopen", waarvan inmiddels ruim 40.000 exemplaren zijn verkocht.
Alle artikelen van deze auteur
|
| 
